Έλληνες. Πιο συγκεκριμένα, νεο-Έλληνες. Ποιοι είμαστε πραγματικά;

Δύο πράγματα ήταν αυτά που με έβγαλαν από το λήθαργο και με εξώθησαν να γράψω αυτό το κείμενο, τα οποία αν και άσχετα μεταξύ τους, συνδέονται με ένα μαγικό τρόπο. Το πρώτο ήταν μια συζήτηση στην εταιρία που εργάζομαι για το πόσο φοροφυγάδες είναι οι Έλληνες, και το δεύτερο έχει να κάνει με τους ομογενείς, μέρος των οποίων θεωρούμαι πια κι εγώ.

Σήμερα θα ασχοληθώ με το πρώτο σκέλος. “Οι Έλληνες είναι φοροφυγάδες”. “Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες”. “Οι Έλληνες δεν ξέρουν τι σημαίνει φόρος, ποτέ δεν πλήρωναν φόρους, ενώ εμείς στον Καναδά πληρώνουμε υπέρογκα ποσά”.

Αυτές μερικές από τις φράσεις που ακούγονται κατά κόρον στο εξωτερικό, όπου κι εγώ ζώ τα τελευταία 2,5 χρόνια, και αφορούν γνώμες ανθρώπων ως προς την φορολογική και εργασιακή “παιδεία”  των Ελλήνων που ζουν στη χώρα μας. Σε γενικές γραμμές, επικρατεί η προκατάληψη ότι οι Έλληνες είναι τόσο διεφθαρμένος λαός, ο οποίος αποφεύγει την εργασία με κάθε δυνατό τρόπο, ποτέ δεν πλήρωνε φόρους, και όταν είναι να τους πληρώσει κοιτάει με κάθε τρόπο να το αποφύγει, με αποτέλεσμα η φοροδιαφυγή να ξεπερνά κατά πολύ το 50%. Πόσο κοντά ή μακριά είναι αυτή η άποψη που έχουν οι περισσότεροι; Είμαστε εν τέλει τόσο τεμπέληδες και διεφθαρμένοι που φιγουράρουμε στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως ή είναι τελικά μια προκατάληψη ή οποία βασίζεται σε κάποια πραγματικά δεδομένα αλλά έχει διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό που να θυμίζει έντονα τον τρόπο που δρούσαν τα γουρούνια στη “Φάρμα των Ζώων”του  Τζορτζ Όργουελ ή ο Πάουλ Γιόζεφ Γκαίμπελς;

Για να μπορέσω να δώσω μια απάντηση, πρωτίστως στον ίδιο μου τον εαυτό, στο ερώτημα αυτό και να δω αν αυτά που ακούω είναι μύθοι ή αλήθειες, έκανα μια έρευνα στο διαδίκτυο, αναζητώντας έρευνες και αναλύσεις που έχουν γίνει από επίσημους φορείς, και όχι από “ετυμηγορίες” διαφόρων “πανεπιστημόνων” του πληκτρολογίου.

Πρώτος μύθος: στην Ελλάδα η λέξη φόρος ειναι άγνωστη λέξη.
Σύμφωνα λοιπόν με το κείμενο από το Tax Heavens Network που εκδόθηκε το 2011, ανακαλύπτουμε το προφανές (σελίδα 13), ότι η Ελλάδα το 2011 έχει 27.5% ποσοστό “σκιώδους οικονομίας” δηλαδή φοροδιαφυγής, σε σύγκριση με το ΑΕΠ της χώρας, το οποίο είναι πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ (20.5%) Αυτό σε αξία κυμαίνεται στα 83 δις δολάρια, με την αξία φόρου που αποφεύχθηκε στο ύψος των 29,5 δις δολαρίων. Βλέπουμε επίσης ότι το ποσοστό φορολογίας κυμαίνεται στο 35.1%.

Δεύτερος μύθος : Στον Καναδά πληρώνουν περισσότερο φόρο από ότι στην Ελλάδα.
Διαβάζοντας προσεκτικά τους πίνακες βλέπουμε ότι σε πολλές χώρες του κόσμου το ποσοστό φορολογίας είναι χαμηλότερο της Ελλάδας και συγκεκριμένα στον Καναδά το ποσοστό αυτό κυμαίνεται στο 32.2%.

Τρίτος μύθος: Ελλάδα = Φοροδιαφυγή. Τα ποσοστά που κυμαίνεται και ποσά που χάνονται είναι τεράστια
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο top 10 των χωρών που χάνουν τα μεγαλύτερα ποσά από φοροδιαφυγή, εκεί βρίσκουμε χώρες όπως η Ιταλία (ποσοστό φοροδιαφυγής 27% του ΑΕΠ), Ρωσία (44%) και Ισπανία (22.5%). Στους πρώτους 10 είναι χώρες με τεράστια ΑΕΠ, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Γαλλία το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία, άρα και αναμενόμενο να χάνονται μεγαλύτερα ποσά. Αν υπολογίσουμε με απόλυτους αριθμούς, τότε το ποσό που χάνεται από την Ελλάδα είναι πολύ μικρότερο από αυτό των προαναφερθέντων χωρών, καθώς και χωρών όπως η Βραζιλία, η Νότιος Κορέα, η Πολωνία το Βέλγιο (χώρες με παρόμοιο ή και μεγαλύτερο ποσοστό φοροδιαφυγής) αλλά και του…Καναδά, που βέβαια έχει πολύ χαμηλότερο ποσοστό σε σχέση με το ΑΕΠ του (15.7%).

Πάμε τώρα σε μια άλλη έρευνα, επικεντρωμένη κυρίως στην ΕΕ, αυτή του τμήματος οικονομίας του Johannes Kepler University of Linz της Αυστρίας.
Τι βλέπουμε εδώ (σελίδα 4); Η Ελλάδα το 2015 καταγράφει υψηλότερα ποσοστά φοροδιαφυγής από το μέσο όρο της Ευρώπης (22,4% έναντι 18.0%), χαμηλότερα όμως από 11 χώρες όπως οι: Βουλγαρία, Ρουμανία, Τουρκία, Κροατία, Εσθονία, Λιθουανία, Κύπρος, Μάλτα, Πολωνία και Σλοβενία.
Πολλοί θα με προλάβουν και θα μου πουν “καλά τα τελευταία χρόνια με τόσα μέτρα λογικό να έχει μειωθεί η φοροδιαφυγή, τα προηγούμενα όμως;” Η σελίδα 6 μας δίνει την απάντηση που ψάχνουμε. Η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά, όμως έχει τα χαμηλότερα της Βαλκανικής καθώς και χαμηλότερα από χώρες όπως η Λιθουανία, η Εσθονία και η Κύπρος. Κατά τη διάρκεια 2003-2015  το ποσοστό φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 21%, όσο μειώθηκε στην Ιταλία. Η μείωση αυτή είναι μεγαλύτερη σε σχέση με χώρες όπως (ενδεικτικά) η Μάλτα (μείωση 9%), Ισπανία (-18%), Σλοβενία (-13%), Τουρκία (-14%) και η Βουλγαρία (-15%).

Τι μας λένε λοιπόν αυτές οι έρευνες;
Μας λένε ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, ότι χρειάζεται μεγάλος αγώνας για τη βελτίωση της οικονομίας και τη πάταξη της φοροδιαφυγής, μέσα σε μια δύσκολη όμως συγκυρία, καθώς η χώρα πλήττεται από ανεργία αλλά και ακατάσχετη φορολογία, με αποτέλεσμα οι φόροι που εισπράττονται να είναι πολύ μικρότεροι των αναμενομένων, άρα και η πάταξη της φοροδιαφυγής εκ των πραγμάτων να φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα: αν δεν έχω να πληρώσω τους φόρους, δεν πληρώνω, άρα στο τέλος φοροδιαφεύγω.
Δεν είναι επ’ ουδενί όμως η χώρα μας το μαύρο φορολογικό πρόβατο της Ευρώπης άλλα και του κόσμου.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι χώρες με προηγμένες οικονομίες, έχουν χαμηλά ποσοστά φοροδιαφυγής. Από τη μια ένα πιο οργανωμένο κράτος, από την άλλη το ανώτερο βιοτικό επίπεδο, έχουν ως αποτέλεσμα ο κόσμος να μην έχει σκοπό να αποφύγει τη φορολογία.
Ο Καναδάς εν προκειμένω, αποτελείται από 50% μετανάστες, κυρίως από την Κίνα, την Ινδία και το Πακιστάν, και στη συνέχεια από χώρες της Λατινικής Αμερικής και Νότιας & Ανατολικής Ευρώπης. Χώρες που η φοροδιαφυγή κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τα Ελληνικά. Μάλιστα, ιδίως τα προηγούμενα χρόνια, οι μετανάστες αυτών των χώρων εργάζονταν στο χώρο της εστίασης, που όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και στις μέρες μας, το ποσοστό φοροδιαφυγής είναι υψηλό. Όμως, η κακή νοοτροπία που υπάρχει στις ιδιαίτερες πατρίδες δεν “μεταναστεύει” μαζί με τους πολίτες. Εδώ έρχεται στην εξίσωση η έννοια του οργανωμένου κράτους.

Πως μπορεί να ελεγχθεί ή φοροδιαφυγή στην καθημερινότητα;
Ένας πολύ εύκολος τρόπος ελέγχου είναι το πλαστικό χρήμα. Στον Καναδά, κανένας δε συναλλάσσεται με μετρητά. Σύμφωνα με την GfK, μόλις το 25% των συναλλαγών το 2015 στον Καναδά γίνεται με μετρητά. Άλλωστε, στη χώρα αυτή αν λειτουργείς με μετρητά είσαι νεκρός φορολογικά. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δε σε γνωρίζουν, άρα δεν εμπιστεύονται τα χρήματά τους σε σένα. Η συμπεριφορά αυτή των πολιτών, να χρησιμοποιούν πλαστικό χρήμα βοηθά αρκετά στον έλεγχο της διακίνησης μαύρου χρήματος.

Τέταρτος μύθος: Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες.
Δε θα προσθέσω πολλές γραμμές στο ήδη μακροσκελές κείμενό μου. Απλά θα επισυνάψω τα στοιχεία του ΟΟΣΑ  που αναπαράγει η efsyn.gr και αναφέρουν συν τοις άλλοις και τα εξής: “Ο συνολικός αριθμός ωρών εργασίας των Ελλήνων απέχει παρασάγγας από τον αντίστοιχο μέσο όρο ωρών εργασίας ετησίως ανά άτομο τόσο στην ευρωζώνη (1.557) όσο και στο σύνολο των 34 χωρών του ΟΟΣΑ (1.769).” Επίσης μια άλλη έρευνα, αυτή της Eiro την οποία δημοσιεύει η ιστοσελίδα iefimerida.gr παρουσιάζει σε γράφημα ότι οι ώρες εργασίας των Ελλήνων βρίσκονται ΠΑΝΩ από το μέσο που συναντάμε στην Ευρωζώνη.

Το δια ταύτα ποιο είναι όμως; Η…”ταμπακιέρα” ποια είναι;

Ο Έλληνας έχει κάνει λάθη. Βολεύτηκε σε ένα καθεστώς ανομίας, πολλές φορές δεν είχε κι άλλη λύση αφού το ίδιο το κράτος τον ωθούσε, αλλά οι μύθοι που τον ακολουθούν είναι μεγάλοι: δεν είναι τόσο διεφθαρμένος όπως παρουσιάζεται στο εξωτερικό, ούτε τεμπέλης, ούτε δεν πληρώνει φόρους. Πόσο μάλλον τα τελευταία χρόνια, όπου ο (απλός) Έλληνας  αγωνίζεται σθεναρά αλλά πληρώνει τα λάθη των πολιτικών του παρελθόντος, καθώς και υψηλούς φόρους στο κράτος.
Καλό είναι να σταματήσει αυτή η καραμέλα του διεφθαρμένου και τεμπέλη Έλληνα, που θυμίζει εποχές Γερμανικής προπαγάνδας από τον πολιτικό που προανέφερα λίγο πιο πάνω.

Για το πώς δημιουργήθηκε και επικρατεί αυτή η προκατάληψη, καθώς και ιδέες για το πώς θα ανατρέψουμε το κλίμα, θα αναφερθώ σε επόμενο (πιο σύντομο εύχομαι) κείμενο.

Cinema Paradiso

Posted: December 16, 2015 in Canada Life

cinema-paradiso_films-that-visit-movie-theater

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι. Δεν ένιωθα ότι κάτι ήταν άξιο αποτύπωσης σε μια ιστοσελίδα, μια ηλεκτρονική “κόλλα χαρτί”. Η καθημερινότητα μας απορροφάει και μαζί της ζούμε καλές και κακές στιγμές, ο χρόνος τρέχει και δεν δίνουμε στον εαυτό μας την “απόλαυση” της παύσης με την οποία έρχεται πολλές φορές και η έμπνευση να γράψεις κάτι, ή έστω απλά ο χρόνος να σκεφτείς τι γίνεται γύρω σου και τι συναισθήματα νιώθεις καθημερινά.

Και ξαφνικά έρχεται η περίοδος των Χριστουγέννων. Η εποχή που όλοι “γινόμαστε” παιδιά: είτε θέλοντας είτε όχι, το μυαλό μας μεταφέρεται  στην παιδική μας ηλικία, που για άλλους είναι ιδιαιτέρως νοσταλγική και για άλλους πάλι ένα κακό όνειρο.

Για μένα το όνειρο δεν ειναι καθόλου κακό. Η μεταφορά είναι πολύ μαγική, σα να παίρνει ιδέες από το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Τουλάχιστο για μένα το Φάντασμα των Προηγούμενων Χριστουγέννων έχει να μου δείξει μόνο γλυκές εικόνες οι οποίες στο τέλος αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία αισθάνομαι τη γλύκα της ικανοποίησης που ανακαλύπτω για ακόμα μια φορά ότι έχω ζήσει όμορφες στιγμές, αλλά στο τέλος μένει και μια πικρή γεύση που φέρνει η νοσταλγία που αναπόφευκτα φέρνουν οι όμορφες αναμνήσεις.

Δόξα τω Θεώ δεν ειμαι…Σκρούτζ, οπότε τα φαντάσματα των φετινών και των μελλοντικών Χριστουγέννων δεν με επισκέφτονται. Εχω την επιλογή να ζήσω χωρίς να ξέρω, έτσι τουλάχιστο το άγνωστο μου χαρίζει την αίσθηση της δημιουργίας.

Είμαι όμως σαν το “Toto” του Cinema Paradiso, ο οποίος στα δημιουργεί ένα κόσμο και ένα μέλλον μέσα από τις αναμνήσεις ενός μυαλού που δε γερνάει ποτέ, και μένει τό ίδιο όπως όταν ήταν παιδί. Οσο το σώμα μεγαλώνει και αλλάζει παραστάσεις, αυτό ταξιδεύει όλο και πιο πίσω στο χρόνο και οι αναμνήσεις γίνονται όλο και πιο έντονες: τόσο έντονες που θυμάμαι σαν χθές να παίζω με την Ασπασία κάτω από το δέντρο στα Κάτω Πατήσια, να πηγαίνουμε στο Μινιόν, να γράφω με άχνη ζάχαρη κάθε χρόνο το έτος πανω στη βασιλόπιτα, να αλλάζουμε σχεδόν κάθε χρόνο με την Ανδριανή όταν ήμασταν μικροί, να βγαίνουμε βόλτες με τον Βαγγέλη, την Ελενα, τη Νατάσα, να κάνουμε πρωτοχρονιά στο σπίτι του Κώστα και να παίρνει ο ύπνος τον Χρήστο λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, να βγαίνουμε με τον Γιάννη έξω πρωτοχρονιάτικα στις Κολώνες, να πηγαίνουμε με τον Γιώργο, τον Κώστα, την Κατερίνα και την Αθηνά στο Bansko όπου εκεί “σε μένα απευθύνθηκε ο κύριος”…Και πιστεύω ότι αν γυρίσω πίσω θα ξαναζήσω τα ίδια, ή παρόμοια.

Ομως όπως και ο Τοτό, έτσι κι εγώ ανακαλύπτω ότι όλα αλλάζουν, κι όσο να θέλουμε να μείνουμε στα παλιά δε μπορούμε γιατί και τα παλιά γύρω μας γίνονται νέα και διαφορετικά. Ομως το μόνο που μας μένει ειναι να τα θυμόμαστε με ένα χαμόγελο και νοσταλγία.

Αρα μήπως η νοσταλγία είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής και όσο να μας δημιουργεί πίκρα, τελικά κι αυτή ειναι μια γεύση που είναι απαραίτητη για να έχουμε μια γεμάτη ζωή; Μήπως τελικά το ότι βρίσκομαι τόσο μακριά και με κάνει να τα σκέφτομαι όλα αυτά τόσο πολύ, ειναι το καλύτερο που μπορεί να μου συμβεί γιατί στο μυαλό δεν αφήνεις την απογοήτευση της πραγματικότητας και του παρόντος να σε επισκεφθεί;

Αυτό όμως δεν αλλάζει το συναίσθημα του κενού που νιώθω ώρες ώρες εδώ που βρίσκομαι. Κενό απο την απόσταση που χωρίζει εμένα την οικογένειά μου και όλους μα όλους τους φίλους από που έχω κάνει από μικρός έως και τώρα, απόσταση από τα παιδικά χρόνια και την παλιά τη γειτονιά μου, που στο παγκάκι της πλατείας είχα χαράξει τα όνειρά μου…

Αλλά όπως λέει και το τραγούδι:

ακόμα κι αν φύγω στην άκρη του κόσμου, το παρελθόν θα είναι πάντα δικό μου, θα είμαστε πάντα μαζί…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Καλή χρονιά με υγεία και με νοσταλγία, γιατι…

τα Χριστούγεννα δεν ειναι για παιδάκια μόνο…

Toto

 

 

greece-athens-parthenonatnight

Ελλάδα. Η πατρίδα μας. Η χώρα που ο ήλιος αποφάσισε να κατοικήσει, και ο ουρανός να ενωθεί με τη θάλασσα. Η χώρα που μεγαλώσαμε και μας έκανε αυτό που είμαστε: ζωντανοί, φιλόξενοι, φιλότιμοι, άνθρωποι που ξεχωρίζουμε το όμορφο από το άσχημο. Που μας έμαθε τι σημαίνει “κέφι” και πως μπορούμε να το βρούμε (ή και να το χάσουμε). Η χώρα που όσο κι αν το “κράτος” με τις κυβερνήσεις του “φροντίζει” να μας στεναχωρεί, εμείς πάντα θα αρνούμαστε να μισούμε. Απεναντίας, θα την έχουμε πάντοτε μέσα στην καρδιά μας. Κι όποτε βλέπουμε μια εικόνα από μια αμμουδιά, φωτογραφίες από την παλιά μας γειτονιά, ακούμε τον Εθνικό μας Υμνο ή ένα τραγούδι που μας θυμίζει τη ζωή μας εκεί, η συγκίνηση θα έρχεται να συντροφεύει όλα τα όμορφα συναισθήματα που νιώθουμε για εκείνη. Και όσο πιο μακριά μας στέλνει αυτό το “κρατος” έχει βαλθεί να βάψει με γκρίζο χρώμα τις ζωές όλων μας, τόσο εμείς θα την αγαπάμε περισσότερο, θα τη φέρνουμε πιο κοντά, και οι μυρωδιές από τους κήπους με τα γιασεμιά ή την θάλασσα θα γίνοται πιο έντονες.

Θα μου πείτε “καλά μας τα λες άλλα εσύ επέλεξες να φύγεις από το γκρίζο της καθημερινότητας που το “κράτος” μας προσφέρει, και πήγες σε μια ξένη χώρα, και τώρα μας μιλάς για αγάπη προς την πατρίδα;”

Οχι. Δεν πήγα σε μια χώρα άλλη για να αγαπήσω την πατρίδα μου. Αυτή πάντα την αγαπάω. Γιατί οι αναμνήσεις και οι αξίες που με συντροφεύουν είναι τόσο δυνατές που κανένας δε μπορεί να με “φορολογήσει” γι αυτες ή να μου τις πάρει. Η οικογένεια μου, που αποτελεί μέρος της πατρίδας μου, άνθρωποι μιας εποχής πιο αληθινής από αυτή που ζούμε, με δίδαξε έτσι να πλουτίσω το λεξιλόγιο της ζωής μου με λέξεις όπως “αγάπη”, “σεβασμός”, “ηθική”, “αξιοπρέπεια”, “αξιοκρατία”. Μου έμαθε να πιστέυω στο Θεό, να έχω ιδανικά, να αναγνωρίζω το δίκαιο από το άδικο, το καλό από το κακό, να μην αδικώ και να μη δέχομαι την αδικία, να αγωνίζομαι για την ευτυχία μου, μένοντας ταπεινός και χωρίς όμως να ξεχνάω από που ξεκίνησα. Άλλωστε, η οικογένεια είναι μια έννοια συνυφασμένη με την χώρα Ελλάδα και τους Έλληνες. Αυτή την έννοια λοιπόν που έμαθα από τη χώρα μου, είναι πια βίωμά μου.

Ετσι λοιπόν, το μονο που άφησα πίσω, είναι το κράτος με την αρρώστια του. Σε αυτό έριξα μαύρη πέτρα. Οχι στη πατρίδα μου. Μα τι σημαίνει “πατρίδα” για μένα; Ειναι η Αθηνά μου, η οικογένειά μου, οι αναμνήσεις που έχω από την Αθήνα που μεγάλωσα και έζησα τα περισσότερα μου χρόνια, οι εικόνες από τα παιδικά, εφηβικα και…”μετα-εφηβικά” μου χρόνια (ναι, παραμένω αιώνιος έφηβος), οι φίλοι μου από όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα οι αναμνήσεις από το σύντομο μου πέρασμα στην Αγγλία όπου και έκανα φιλίες που έχουν μείνει ακόμα και τώρα, τρανή απόδειξη η πατρίδα πολλές φορές ξεφέυγει από τα σύνορα ενός συγκεκριμένου κράτους. Με λίγα λόγια οι εικόνες, οι αξίες και οι άναμνήσεις που συνθέτουν τη ζωή μου. Αυτή τη “πατρίδα” μου εγώ φρονίζω να τη μην ξεχνώ ποτε. Αυτός είναι ο πλούτος που κουβαλάω και με κάνει να προχωράω δυναμικά μπροστά. Αυτός ο πλούτος με συντροφεύει όπου και να βρίσκομαι, με κάνει να χαμογελώ άλλα και να νοσταλγώ. Με κάνει να στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να την έχω δίπλα μου (γίνεται άραγε;) αλλά και να είμαι περήφανος για ότι έχω καταφέρει ώς τώρα.

Καναδάς. Νέα πρόκληση. Νέες φιλοδοξίες. Νέα, διαφορετική ζωή. Μια ευκαιρία για νέες αναμνήσεις, για τη δημιουργία μιας νέας “πατρίδας”.

DSCF2343

Μα τί χρειάζεται να κάνει κάποιος για να τα καταφέρει εδώ; Πόσο διαφορετική είναι η ζωή;

Η ζωή είναι όντως διαφορετική. Από τις συνθήκες εργασίας μέχρι τον τρόπο οδήγησης και το ωράριο καταστημάτων. Μια φιλόξενη χώρα, με τις ιδιοτροπίες της, και την οργάνωση που την αντιπροσωπεύει.

Στο χώρο εργασίας δε λείπει το άγχος, αλλά ούτε και η αξιοπρέπεια και η ανταμοιβή των κόπων.

Στους δρόμους επικρατεί σεβασμός στα όρια ταχύτητας, τα οποία είναι αρκετά χαμηλά (100 χλμ/ω στην “εθνική”) κι αυτό πιστεύω ότι ειναι απόρροια της εισροής οδηγών από όλον τον κόσμο. Ο πεζός εδώ ειναι βασιλιάς. Το αντίθετο από την Ελλάδα. Βέβαια δε λείπουν τα ατυχήματα, αλλά με τις ασφάλειες των αυτοκινήτων να κειμένονται συα $3000 το χρόνο, ο κόσμος προσέχει γιατι ενα ατύχημα θα εκτοξεύσει το ποσο.

Ο κόσμος δε βγαίνει όπως στην Ελλάδα, τα μαγαζιά κλείνουν τα μεσάνυχτα τις καθημερινές και συνήθως τα Σαββατοκύριακα κρατάνε μέχρι τις 2.00 με 2.30…δηλαδή όταν στην Ελλάδα “ζεσταίνεται” το κέφι.

Το σύστημα παιδείας γι άλλους είναι καλό, για άλλους όχι.

Το σύστημα υγείας θεωρείται ένα από τα καλύτερα του κόσμου, είναι δημόσιο,στη θεωρία ίσως ειναι το τελειότερο, αλλά στην πράξη απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί “πρότυπο”.

Ειναι όμως σε γενικές γραμμές ένα κράτος που σέβεται τον πολίτη, τον βοηθά, του δίνει ευκαιρία να βρίσκε δουλειά και να πληρώνεται καλά, αλλά όσο καλύτερα πληρώνεται, τόσο περισσότερο φορολογείται. Ειναι ένα κράτος αν θέλεις, ζείς αξιοπρεπώς. Κι αυτό γιατί αν έχεις και όνειρα, μπορείς να πραγματοποιήσεις πολλά από αυτά, κι αν έχεις όρεξη μπορείς να επιτύχεις, μετά από σκληρή δουλειά. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.

Τι χρειάζεται λοιπόν να κάνει κανείς για να ζήσει σε αυτή τη χώρα;

Πρώτα από όλα πρέπει ο “πλούτος” των αναμνήσεων που μεταφέρουμε να μη μετατραπεί σε “σειρήνες”. Είναι πολύ εύκολο να την πατήσεις και οι αναμνήσεις να “στοιχιώσουν” τη ζωή σου. Ο σκοπός είναι να εξελισσόμαστε, να χρησιμοποιούμε την ηθική, την οξυδέρκεια και τη γνώση που έχουμε αποκτήσει και έχουμε μεταφέρει μαζί μας με σκοπό να πετύχουμε πράγματα που επιδιώκουμε, και να χτίσουμε μια νέα ζωή, ουσιαστικά από την αρχή. Κι εκεί ειναι το δύσκολο του πράγματος. Οσες περισσότερες αναμνήσεις (άρα όσο και πιο μεγάλος κάνεις αυτή τη μετάβαση) τόσο πιο δύσκολη η προσαρμογή. Δε χρειάζεται λοιπόν να προσπαθούμε να ζήσουμε το παρελθόν μας στον Καναδά, πιστεύοντας ότι έτσι θα είναι πιο εύκολα γιατι “το έχουμε κάνει ήδη και ξέρουμε τον τρόπο”. Ευκολα θα διαπιστώσουμε ότι το παρελθόν δεν ξαναγράφεται. Νέες σελίδες γράφονται πια στο βιβλίο της ιστορίας μας. Ακόμα κι αν γυρνούσαμε από εκει που ξεκινήσαμε, στο τέλος θα μας έμενε μια πικρή γεύση: Αν μπορούσα να γυρίσω τώρα στα στενάκια των Πατησίων που μεγάλωσα, γρήγορα θα ανακάλυπτα ότι και αυτά μεγάλωσαν παράλληλα με μένα, και δυστυχώς τίποτα δε μοιάζει όπως τότε…

Οπότε τις εικόνες από το παρελθόν τις χρησιμοποιούμε σαν οδηγό για το μέλλον. Ενας όδηγος που μας βοηθά να επιλέγουμε το “καλό” από το “κακό”, να μην πέσουμε στα ίδια λάθη (ή κάποιες φορές και να πέσουμε, δεν πειράζει), να ξεχωρίζουμε το λάθος και το σωστό, να θαυμάζουμε το όμορφο και να κοιτάμε να διορθώσουμε (άν μπορούμε) το άσχημο. Ουσιαστικά, αυτές οι εικόνες έπλασαν τον χαρακτήρα που έχουμε τώρα. Ό,τι και να κάνουμε από εδώ και πέρα, είναι η συνέχεια της πορείας μας που ξεκίνησε κάποια χιλιόμετρα και χρόνια μακριά. Απλά οι συνθήκες εδώ ευνοουν να πετύχουμε κάποια όνειρα που έχουμε βάλει. Τα όνειρα είναι σημαντικά για να μας κρατάνε ζωντανούς και να απολαυμβάνουμε το “γεύμα” της ζωής μας.

Ενα λάθος που κάνουν πολλοί είναι η σύγκριση των δύο κρατών. Ειναι διαφορετικά κράτη, διαφορετικές χώρες, διαφορετικές συνήθειες, πολλές από αυτές μας αρέσουν άλλα και κάποιες είναι ξένες. Αυτη η διαφορετικότητα έκανε τον Καναδά αυτόν που είναι, και την Ελλάδα αυτή που είναι. Κάθε τόπος έχει τις ομορφιές του, κάθε κράτος έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του. Δε γίνεται να μας αρέσουν όλα. Δεν “πρέπει” να μας αρέσουν όλα, γιατί το ταξίδι αυτό θέλει συνέχεια προκλησεις για να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο. Η επανάπαυση ποτέ δεν έκανε καλό.

Η νοσταλγία είναι αναπόφευκτη. Αυτό το συναίσθημα κάνει συχνές επισκέψεις. Μα, γίνεται να ζούμε χωρίς συναισθήματα; Ανθρωπος χωρίς συναισθήματα είναι ένας κενός άνθρωπος. Πρέπει να δοκιμάσουμε όλες τις γεύσεις τις ζωής. Οπότε καλοδεχούμενη κι αυτή, μαζί με τη χαρά, τη λύπη, την περηφάνεια, την επιτυχία…και πανω από όλα τη θέληση για ζώή και τη φαντασία.

Υπάρχει και άλλο ένα πολύ σημαντικό συστατικό που ειναι απαραίτητο για να τα καταφέρει κάποιος σε μια ξένη χώρα: Συντροφικότητα. Μπορεί να γεννιόμαστε και να πεθαίνουμε μόνοι, αλλά για να ζήσουμε χρειαζόμαστε περισσότερους από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γι αυτό θα σας μιλήσω την επόμενη φορά.

Κοντεύει 6.00 στην Ελλάδα μας…σας αφήνω με ένα όμορφο τραγούδι που μας ταξιδεύει στην όμορφη Αθήνα, όπως θα θέλαμε όλοι να είχε μείνει…Καλημέρα!

11234002_10155559056065257_4101951971827966856_n

Πέρασε ένας χρόνος…

Ήταν Μάιος του 2014, όταν ξεκινήσαμε το ταξίδι για τον Καναδά, το ταξίδι στο άγνωστο αλλά ενδιαφέρον, το ταξίδι στο διαφορετικό…

Δύσκολες οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα. Έντονη συγκίνηση, πολλές ανανήσεις που έρχονταν μπροστά μας σαν εικόνες, άλλες ξεθωριασμένες από τον καιρό και άλλες καθόλου…Το ταξίδι είχε ξεκινήσει μέσα μας πολύ πριν την 12η Μαίου, που ανεβήκαμε στο αεροπλάνο για το Μόντρεαλ, αφήνοντας πίσω οικογένεια και φίλους να μας αποχαιρετούν… Μια ολόκληρη ζωή, συνήθειες, χαρές και στεναχώριες αφήναμε πίσω και πηγαίναμε κάπου που το άγνωστο κυριαρχούσε στις σκέψεις μας, μαζί με την ελπίδα ότι ο κόπος τόσων ετών θα άξιζε.

Ποτέ ένας αποχωρισμός δεν είναι έυκολος. Ακόμα και για μένα που η 12η Μαίου ήταν μια μέρα που την περιμενα πολλά χρόνια. Οποιος λέει το αντίθετο απλά κοροιδεύει και πάνω από όλα τον ίδιο του τον εαυτό.

12 Μαίου λοιπόν. Φεύγουμε από τη ζεστή Αθήνα, λίγο πρίν το μεσημέρι, και μετά από 10 ώρες περίπου προσγειωνόμαστε στο Μόντρεαλ. Ο διακόπτης πια γυρνάει. Είμαστε στον Καναδά. Οι αναμνήσεις παραχωρούν τη θέση τους στην αγωνία -αρχικά- και λαχτάρα -στη συνέχεια- για το τι θα συναντήσουμε στη νέα μας πατρίδα…

Ο έλεγχος διαβατηρίων και πιστοποιητικών ήταν πολύ πιο απλός από ότι πίστευα. Μας ψιλομπέρδεψαν με τις διευθύνσεις για το πού θα πάνε τα πράγματα όταν έρθουν από Ελλάδα, μα όπως φάνηκε στην πορεία τίποτα δε μας σταματούσε. Ηταν απλά ένα ψάρωμα των αστυνομικών ίσως και άγνοια…Παίρνουμε τις βαλίτσες (δεν είχαμε και λίγες) και ψάχνουμε πώς θα πάμε στο ξενοδοχείο. Παίρνουμε το λεωφορείο, το πρώτο από τα όχι και λίγα λαθάκια που θα κάναμε σαν rookies, και μετά από σχεδόν 1 ώρα φτάνουμε κοντά στο ξενοδοχείο. Πρώτη παρατήρηση, οι στάσεις αναγράφονται μέσα στο λεοφωρείο. Ε, και; μηπως ξέραμε ακριβώς που να πάμε; Τελικά κατεβήκαμε σωστά…και εκει ξεκινά η ταλαιπωρία 2. Δύο άνθρωποι, 5 βαλίτσες…περπατάμε να βρουμε το ξενοδοχείο. Ξαφνικά ξεπροβάλλει το Centre Bell, γήπεδο των Montreal Canadiens. Bell…σημάδι;

Η πρώτη φωτογραφία στον Καναδά - Centre Bell, Montreal

Η πρώτη φωτογραφία στον Καναδά – Centre Bell, Montreal

Ο καιρός στο Μόντρεαλ; Ελληνικός. Ζέστη και υγρασία. Βρίσκουμε επιτέλους το ξενοδοχείο, και το δωμάτιο μοιάζει με παράδεισο. Σε ένα μικρό δωματιάκι, 5 βαλίτσες, 2 άνθρωποι και χιλιάδες σκέψεις. Η τεχνολογία μας βοηθά και επικοινωνούμε με τους γονείς (οπτικά όχι μόνο τηλεφωνικά, οι χρονιές του collect call στην Αγγλία έχουν περάσει ανεπιστρεπτί). Και εκεί στον παράδεισο που βρισκόμαστε, ερχόμαστε σε πρώτη επικοινωνία με τον πρώτο φύλακα – Αγγελο που θα συναντήσουμε σε αυτή τη χώρα. Αν δεν ήταν ο Παντελής, η προσαρμογή στη πόλη και στη χώρα θα ήταν πολύ πιο δύσκολη. Λένε ότι η τεχνολογία και το facebook είναι μια απάτη, δεν υπάρχουν φιλίες μέσω του διαδικτύου….Να τους βράσω αυτούς που τα λένε αυτά. Ας ακούσουν την ιστορία μου, ας μιλήσουν μαζί μου και ας το ξανασκεφτούν. Ο Παντελής μας βοήθησε σαν να μας ήξερε χρόνια, μας κατεύθυνε που να πάμε, τι να κάνουμε, πάντα μαζι μας δίπλα μας, μας άνοιξε το σπίτι του…Οτι και να πώ είναι λίγο.

Το Μόντρεαλ; πανέμορφο. Ισως η καλύτερη πόλη για να προσαρμοστείς λίγο πιο ομαλά στην Βόρειο Αμερική. Μια πόλη με έντονο τον Ευρωπαικό χαρακτήρα, αλλά και με σαφείς ενδείξεις ότι δεν είσαι πιά στην Ευρώπη. Πέρασες τον Ατλαντικό. Δεν βλέπεις πολυκατοικίες, βλέπεις ουρανοξύστες. Ομως αν περπατήσεις λίγο, το ταξίδι στο χωροχρόνο ξεκινά: Βρίσκεσαι σε μια Γαλλική πόλη κάποιες εκαντοντάδες χρόνια πρίν.

IMG_20140514_142151

Montreal – Παλια πολη

IMG_20140517_205558

Montreal Skyline – Night view

Από τις πρώτες στιγμές στην πόλη νιώθεις τη διαφορετική νοοτροπία που έχει αυτή η χώρα. Οργάνωση, σύστημα, τόσο που ορισμένες φορές νιώθεις ότι όλα λειτουργούν “by the book”. Τίποτα δε ξεφεύγει από το σύστημα. Παράδειγμα: λίγα κιλά παραπάνω να έχεις στη βαλίτσα που παίρνεις στο τρένο, απαγορεύεται να την πάρεις μαζί. Μιλάμε για το τρένο. Ηταν ενα μικρό σόκ για εμάς τους Ελληνες αυτό. Από την άλλη συναντήσαμε και τις θετικές εκπλήξεις: Η διαδικασία να πάρεις το ΑΜΚΑ σου για να μπορείς να δουλέψεις, είναι θέμα λεπτών. Το να ανοίξεις ενα λογαριασμό στην τράπεζα πάλι ειναι απλή διαδικασία.

Η ευχάριστη “περιπέτεια” του Μόντρεαλ δεν κράτησε για πολύ (αν και παραλίγο να μέναμε εκεί αν έβρισκα δουλειά). Λίγο οι περισσοτερες ευκαιρίες στο Τορόντο, λίγο η γλώσσα (δεν χρειάζεται να μιλάς γαλλικά στο Μόντρεαλ, για να ζήσεις. Για να δουλέψεις ομως σε εταιρίες σαν αυτές που κοιτούσαμε, ειναι δύσκολο να το καταφέρεις χωρίς να ξέρεις Γαλλικά ή μάλλον…Quebecois.), αλλά κυρίως οι επόμενοι φύλακες Αγγελοι που βρέθηκαν στο Τορόντο (μαζί με την κρυφή μου αγάπη γι αυτή την πόλη), μας έφεραν στο Τορόντο.

Αποχαιρετάμε λοιπόν το Μόντρεαλ, γιορτάζοντας τα γενέθλιά μου με μια ξεχωριστή τούρτα, που πάει να γίνει θεσμός:

IMG_20140518_002945

Donut-σοτουρτα Part I

Παίρνουμε λοπόν το τρένο, αποχαιρετάμε τους φύλαες άγγελους στο Μόντρεαλ (πάλι αποχαιρετισμός…) και φτάνουμε Τορόντο. Στη Νεα Υορκη του Καναδά. Εδω δεν υπάρχει παλιά πόλη. Μονο λίγα παλιά κτίρια που σώθηκαν απο τη λαίλαπα του construction. Ο κόσμος διαφορετικός, πιο ξένος στα δικά μας στάνταρ. Αν θέλαμε να συγκρίνουμε νοοτροπίες, τρόπο ντυσίματος κλπ, θα λέγαμε ότι φύγαμε από το Παρίσι και πήγαμε στο Λονδίνο. Φύγαμε από τη Θεσσαλονίκη και πήγαμε στην Αθήνα. Με ό,τι κουβαλάνε αυτές οι πόλεις από πίσω σε θέματα νοοτροπίας του κόσμου. Πιο bon viveur αλλά και με συμπλεγματικά στοιχεία του τύπου “εσείς οι Αγγλοσάξωνες”, “εμείς είμαστε καλύτεροι” στο Μόντρεαλ, το αντίθετο εδώ. Πιο μικρό το Μόντρεαλ και μαζεμένο, πολύ πιο διασκορπισμενο και μεγάλο το Τορόντο.

IMG_20140521_120127

Toronto Financial District – CN Tower ξεπροβάλλει αναμεσα στους ουρανοξύστες

Τορόντο. Η γή της επαγγελίας για κάποιους, η γή της απόγνωσης για άλλους. Ενας τόπος που σου δίνει την ευκαιρία να ζήσεις, να εργαστείς και να τον αγαπήσεις αν θέλεις.  Ενας τόπος που χωράει όλο τον κόσμο: αυτό νιώθεις βλέποντας όλες τις φυλές της γής να ζούν αρμονικά. Για εμάς, ένας ακόμα τόπος γεμάτος από φύλακες Αγγέλους. Από πού να ξεκινήσω, φοβάμαι ότι κάποιον θα πικράνω. Να ξεκινήσω χρονικά λοιπον να μήν ξεχάσω ούτε να προσβάλλω κανένα. Ο Paul, ο φίλος που τόσα χρόνια τα λέγαμε μέσω emails & messaging, ξαφνικά έγινε ο “σπιτονυκοκύρης” μου. Η μετάβαση από το Downtown Montreal στο υπόγειο στην Caledonia μπορεί να συνοδεύτηκε από ένα πολιτισμικό σόκ (εμένα μου θύμιζε πολύ τις πρώτες στιγμές στην Αγγλία το 1997). Σύντομα, σαν άλλος ξεναγός (θα πρέπει να γράψει ένα βιβλίο του το έχω πεί εγω) θα μας ξεναγήσει στις πρώτες συνοικίες της πόλης, θα μας κάνει να δούμε όμορφα μέρη, όμορφα πάρκα, όπως το High Park, διπλα σχεδόν από τη λίμνη.

IMG_20140524_105511

High Park

Θα περπατήσουμε στη Danforth, οπου θα καταλήξουμε σε ένα πάρκο που βλέπεις όλο το Downtown (έχει και ένα καφέ εκεί πολύ ωραίο).

Riverdale Park - με θέα το Downtown...αυτή η πράσινη κολώνα χαλάει όλη τη θέα

Riverdale Park – με θέα το Downtown…αυτή η πράσινη κολώνα χαλάει όλη τη θέα

Και βέβαια θα καταλήξουμε στο Times Square του Toronto (σας το είπα και πιο πάνω, το Τορόντο προσπαθεί να μοιάσει στη Νέα Υόρκη) το λεγόμενο Dundas Square.

Dundas Square

Dundas Square

Εκεί θα βρεθούμε με τον άλλο φύλακα Αγγελο, τον Βασίλη. Ενα παιδί που η τεχνολογία μας έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε, και την ευχαριστούμε πολύ γι αυτό (όπως βέβαια και τον ίδιο)!

Ομως δεν ήρθαμε στον Καναδά για τουρισμό, άλλα για ένα σκοπό και αυτός είναι να βρούμε μια νέα δουλειά, να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή από την αρχή και βέβαια να κάνουμε και νέες παρέες (απαραίτητο συστατικό για να μην στείλεις το μυαλό σου στην Ελλάδα χωρίς εισιτήριο επιστροφής).

Και σε αυτά φανήκαμε τυχεροί. Εγώ προσωπικά βρήκα τον φύλακα – Αγγέλο Δημήτρη για τον οποίο ό,τι και να γράψω ό,τι και να πώ είναι πραγματικά λίγο. Και το ευχαριστώ (οπως σε όλα τα παιδιά που με βοήθησαν) ειναι ένα τίποτα. Πραγματικά, κάποιοι άνθρωποι ήρθαν απο το Θεό μπροστά μου να με κάνουν να νιώσω ειλικρινά σαν να ήμουν χρόνια πολλά εδώ.  Ο Δημήτρης λοιπόν στάθηκε η αιτία να προοωθηθεί το βιογραφικό μου (ένα από τα πολλά που μου εχει προσφέρει, η σχέση μας ειναι πάνω από εταιρίες, μην πω πάνω κι απο φιλίες – ουτε οι οικογένειες πολλές φορές δεν στηρέζουν τοσο) σε μια εταιρία κολοσσό (τη μεγαλύτερη στον Καναδά)…χτύπησε το “κουδούνι” (Bell) για μένα λοιπον! H ευκαιρία να δείξω (και να δώ) τι αξίζω! Και πραγματικά τα έχω πάει περίφημα. Το να εργάζεσαι σε μια μεγάλη εταιρία στο εξωτερικό είναι από μόνη της μια τρομακτική εμπερία. Βλέπεις την οργάνωση (πουθενά δε λέιπουν τα ευτράπελα, αλλά εδώ ελαχιστοποιούνται), όπως και εισπράττεις την αναγνώριση των προσπαθειών σου (πράγμα σπάνιο μή πω ανήκουστο για Ελλάδα). Μαθαίνεις να συνεργάζεσαι με συναδέλφους από όλες τις φυλές και κουλτούρες. Λένε ότι ειναι κάπως συντηριτικοί εδώ, εγώ δεν το βλέπω (ναι δε μπορεις να πας σε μια κοπέλα και να της πεις πωπω τι κώλος ειναι αυτός, τότε θα νιώσεις για τα καλά τι σημαίνει Καναδάς).

Η ζωή πέρα από την δουλειά τώρα…Διαφορετική αλλά όχι και τόσο πολύ που να πείς ότι δε μπορείς να τη συνηθίσεις. Οι καθημερινές συνήθως περνάνε στο σπίτι, βλέποντας τηλεόραση ή χαζεύποντας στο ίντερνετ, και κάποιες φορές βγαίνοντας για φαγητό (στις 19.00 τρώμε το βραδυνο εδω, στις 12 το μεσημεριανό…). Το Σαββατοκύριακο συνήθως ο χρόνος ειναι περισσότερος. Οπότε και οι επιλογές περισσότερες. Θυμίζει Ελλάδα αυτό έτσι δεν είναι; Η διαφορά ειναι ότι εδώ θα βγείς στις 7 με 8, και θα έχεις γυρίσει στις 12. Αν θέλεις να πας σε ενα κλαμπ θα γυρισεις στις 02.00 με 02.30. Μια χαρά αν θέλετε τη γνώμη μου. Ετσι και αλλιως αν οδηγας δε μπορεις να πιεις και πολυ.Δεν παιζεις εδω με τα αλκοτεστ. Δεν υπάρχει ο γνωστός στην τροχαία που σβήνει τις κλήσεις. Η…dolce vita στο Τορόντο κοστίζει…Κυρίως αυτό που κοστίζει είναι το πού θα παρκάρεις το αμάξι (αν πας στο κέντρο), γιατί εδώ δεν υπάρχει πουθενά δωρεάν παρκίνγκ, και που θα πας να φάς, γιατί εύκολα μπορει το ποσό να ξεφύγει. Αν πας για ενα ποτο μονο εισαι ΟΚ. Ακρίβεια βρίσκεις σε πάρα πολλά πράγματα. Απο την ασφάλεια του αυτοκινήτου (περιπου $3250 το χρόνο για το ένα αυτοκίνητο και καλά ειμαι εγω που πληρώνω τόσα), στα ενοίκια (το σπιρτόκουτο που μένουμε τώρα κοστίζει $1320 το μηνα), στο να φάς κάπου έξω ($25 το άτομο στην καλύτερη), στο παρκάρισμα…Βέβαια και οι μισθοί ειναι ανάλογοι. Και αν δυο ανθρωποι δουλεύουν τα βγάζουν πέρα. Βέβαια συνετά. όχι κάθε ΣΚ clubbing ή μέρα παρα μέρα έξω για καφέ ή φαγητό, μπορεις να μεινεις και σπιτι και να περάσεις καλά.

Ενας άλλος, αμερικάνικος, τρόπος διασκέδασης είναι να πάς στο γήπεδο να δεις κάποιο σπόρ, Εδώ το να πας στο γήπεδο είναι μια ευκαιρία διασκέδασης, όχι πολέμου (ακριβό βέβαια κι αυτό αλλά αξίζει να το ζήσεις). Οσον αφορά τα σπορ, το Τορόντο έχει από όλα τα γούστα, με αποκορύφωμα (για μενα που έχω λόξα) το παρακάτω:

Toronto Raptors @ Air Canada Centre

Toronto Raptors @ Air Canada Centre

Ενα απο τα πολύ δύσκολα κομμάτια όταν πας σε μια ξένη χώρα ειναι να γνωρίσεις άτομα που θα μπορείς να πεις μια κουβέντα, να νιώσεις ότι κάτι έχεις να δώσεις και κάτι έχεις να πάρεις από αυτά. Και σε αυτό το θέμα νιώθω τυχερός. Μεσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έχουμε γνωρίσει τέτοια άτομα (έχουμε γνωρίσει από όλων των…λογιών τους μεζέδες που έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος). Φίλοι όπως ο Μάνος, ο Αγις, ο Σακης, ο Δημήτρης ο Γιωργος και Γιώργος, η Ελιτα, η Μαρία και άλλα παιδιά (δεν ξεχναμε βέβαια τους φύλακες-άγγελους), ειναι ανθρωποι που υπο αλλες δυνθηκες θα εψαχνες καιρο για να τους βρεις. Τους βρηκα σε λιγοτερο απο χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι το να “κολλήσεις” με Καναδό όπως το έχουμε συνηθίσει εμείς ειναι δύσκολο. Ειναι διαφορετική η νοοτροπία βλέπετε. Αλλά κι εκεί υπάρχει λύση! Βρίσκεις αξιόλογα παιδιά από τη δουλειά και από χώρες μακρινές που έχουν τόσα πολλά να σου πουν!

Ενα άλλο δύσκολο κομμάτι στην συγκεκριμένη χώρα είναι ο χειμώνας. Δύσκολο; Οχι τόσο όσο το φανταζόμασταν. Ναι, χιονίζει αρκετά (φέτος όχι τόσο πολύ όπως πέρυσι), κάνει πολύ κρύο (φέτος περισσότερο από άλλες χρονιές), αλλά ιδίως το δεύτερο κομμάτι πρέπει να…προσπαθήσεις πολύ για να σε επηρεάσει. Κυρίως ψυχολογικά επηρεάζεσαι παρά σωματικά. Απλά, αν κάνει -20 δεν περπατάς πολύ. Αν δε φυσάει, στους -20 και με καλό μπουφάν (καλό όμως…) μπορείς να το αντέξεις για λίγο. Αν φυσάει; ουτε το -10 (το -10 στο Τορόντο ειναι σαν 0 με 2 βαθμους στην Αθήνα ισως και παραπάνω – αν δε φυσάει πάντα!). Και αυτό μέχρι να μπείς κάπου μέσα. Εκει όλα αλλάζουν. Σε δευτερόλεπτα νιώθεις λτι δεν αντέχεις τη ζέστη, γι αυτο και ποτέ δε φόρεσα πουλόβερ. Χοντρό μπουφάν, και ένα απλο μακρυμάνικο μπλουζάκι και εισαι μια χαρα (εννοειται απαραιτητος εξοπλισμος σκουφι, κασκωλ και γαντια). Μεσα στο σπιτι, με κοντομανικο χειμωνα – καλοκαίρι. Οπότε αν κρυώνετε στην Ελλάδα, ελάτε από εδώ το χειμώνα να ζεσταθεί το κοκκαλάκι σας!

Πάντως ο χειμώνας μας χάρισε και…άγριες και όμορφες φωτογραφίες:

snow storm

snow storm

after the storm

after the storm

Τώρα ο χειμώνας έχει περάσει, το καλοκαίρι έρχεται, και μαζί έρχεται και η πιο ανεβασμένη ψυχολογία!

Κλείσαμε ένα χρόνο, και τώρα βάζουμε νέους στόχους, κάνουμε νέα όνειρα. Τώρα σιγά σιγά ξεκινά η εδραίωση σ’αυτη την πόλη και τη χώρα, γιατί μέχρι τώρα όλα ήταν ενας αγώνας δρόμου προσαρμογής. Σε λίγο καιρό θα μετακομίσουμε σε μεγαλύτερο σπίτι, το οποιο δε θα ειναι σπιρτόκουτο πια και θα μπορουμε να φιλοξενούμε περισσότερο κόσμο. Επίσης θα ξεκινήσουμε σιγα σιγά να εξερευνούμε και τα γύρω μέρη, εντός και εκτός Καναδά, που ειναι τόσα πολλά και τόσο όμορφα, τα οποία δυστυχώς η καθημερινότητα δε μας αφηνει να τα επισκεφθούμε. Πρώτα όμως θα επισκεφθούμε ξανά την πατρίδα μας, να γυρίσουμε εκεί που ξεκίνησαν όλα, στο αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζελος”, και να γιορτάσουμε έτσι την επιτυχία των τόσων στόχων που καταφέραμε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, με αγαπητά πρόσωπα που τόσο μας λείπουν…Θα ζήσουμε πάλι όμορφες στιγμές και θα μας ξαναέρθουν εικονες από το παρελθόν που πάντα θα μείνουν χαραγμένες στη ψυχή και στο μυαλό…

Προχωράμε μπροστά, αλλά ποτέ δε ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε…αν το ξεχάσεις αυτό, χάνεται η ουσία του ταξιδιού!

Θα με ρωτήσετε: “Τελικά, άξιζε;”, ή “με μια λέξη πως θα περιέγραφες τον πρώτο χρόνο στον Καναδά”;

Η απάντηση στην παρακάτω φωτογραφία…

Good Night from Toronto

Good Night from Toronto

More Than A Game

Posted: October 23, 2010 in General

Michael Jordan, Magic Johnson, Larry Bird, Julius Erving, Clyde Drexler, Isiah Thomas, Kobe Bryant, LeBron James….

Μερικά από τα ονόματα των καλύτερων παιχτών (έγραψα μονο περιφεριακούς γιατί αλλιώς δε θα τελείωνα ποτε) που “μάγεψαν” με τη “σπυριάρα” μπάλλα του Basketball.
Ποιος είναι ο καλύτερος; Δεν έχει σημασία. Για άλλους (και για μένα) είναι ο “Air” Jordan. Για άλλους ο “Magic”. Iσως μερικοί πούν ότι ο “Dr. J” ήταν ο καλύτερος όλων. Κάποιοι πιο νέοι ισχυρίζονται οτι το “next best thing” του NBA, o LeBron James θα τους ξεπεράσει.
Δε με απασχολεί και ιδιαίτερα. Αυτά είναι και λίγο marketing. Αυτό που χαίρομαι είναι να τους βλέπω να παίζουν. Είτε σε video είτε και Live.

Ισως ο Bryant δε γίνει ποτέ Jordan. Αν και στα “δαχτυλίδια” κοντεύει να τον φτάσει. Αλλά δεν είναι μόνο το game που αρκεί για να ξεπεραστεί ένας θρύλος. It’s more than that.

Το ίδιο ισχύει και για τον James. Επέλεξε να ενώσει τις δυνάμεις του με άλλους 2 Super Star του παρόντος (Wade, Bosh). Αυτό αυτομάτως τον κάνει να αμφισβητείται. Να συγκρίνεται με τους συμπαίχτες του.
Οι Jordan, Magic, Bird δεν το έκαναν αυτό. Μπορεί οι ομάδες τους να είχαν παίχτες – σύμβολα όπως ο Jabbar,McHale,Pippen, αλλά η διαφορά είναι ότι δεν δίαλεξαν όλοι μαζί να “μαζευτούν” σε μια ομάδα την ίδια σεζόν. Το χτίσιμο της ομάδας τους, τους έφερε μαζί. Οπωσδήποτε ήταν σημαντικοί για την επιτυχία των “ιερών τεράτων”. Απλά όμως βρέθηκαν τη σωστή στιγμή στη σωστή ομάδα. Ο Johnson, μεσω του draft toy 1979, βρέθηκε στο Los Angeles ( μετά το στρίψιμο ένος νομίσματος, αλλιώς θα πήγαινε στο Chicago). Ο Pippen, ως rookie το 1987, βρέθηκε στο πλευρό του Jordan, μέσα από τη διαδικασία των drafts.
Ομως τελικά όλοι θυμούνται τα “πρώτα βιολια”. Αλήθει, ποιος θυμάται παραπάνω από 1 συμπαίχτη των Jordan, Magic, Bird, Drexler ακόμα και Barkley όταν έπαιζε στους Suns;

Ο LeBron δεν σκέφτηκε έτσι. Ισως να μην τον ενδιαφέρει. Οπως σίγουρα δεν τον ενδιέφερε το συμβόλαιό του. Ηξερε ότι θα πάρει λιγότερα στο Miami. Κι ομως πήγε. Οποιος έχει δεί το documentary-movie “More Than a Game”, ίσως καταλάβει λίγα πράγματα παραπάνω για τον ανθρωπο James. Ισως βέβαια και η βιομηχανία του marketing ωθεί τον κόσμο να καταλάβει άλλα. Ποια είναι αυτα;
Ο James ενδιαφέρεται να ζήσει στιγμές και να βρίσκεται σε μια ομάδα με φίλους του. Οπως τότε, στο St. Vincent St. Mary High School, όπου με τους 3+1 παλιόφιλους του κατάφερε να κερδίσει τα πάντα μέχρι την εποχή εκείνη!

Εμείς απλά χρειάζεται να απολαύσουμε το θέαμα που μας υπόσχεται…for the Love of the Game! Για μάς αυτό αρκεί….για άλλους μπορεί να είναι More than that…

ΥΓ1: Παρακολούθησα εχθές ένα συναρπαστικό -για preseason- παιχνίδι στο Montreal ανάμεσα στους Raptors και τους NYKnicks. H ατμόσφαιρα ήταν μοναδική…και ολίγον από old school (το παρκέ παλιό, τα χρονόμετρα στο πάτωμα, ο κόσμος έκανε το “κυμα” στις εξέδρες). Οι Toronto Raptors κέρδισαν με 108-103. Σαφώς βελτιωμένοι αμυντικά, αλλά και σαφώς με πρόβλημα στην αντιμετώπιση του Stoudemire (απλά κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει). Ολοι λένε ότι φέτος θα τερματίσουν τελευταίοι. Εγώ δεν τους βλέπω χειρότερους από πέρυσι. Κάθε άλλο. Η σταθερότητα ίσως είναι ένα θέμα. Απλά, οι άλλοι συνδιεκδηκητές των τελευταίων θέσεων των Playoffs, δυνάμωσαν πολύ. (Chicago πηρε τον Boozer, Miami τους James, Bosh, NYK τον Amare). Μόνο οι Cavs αποδυναμώθηκαν.

ΥΓ2: Και μετά είπα να δώ Α1 Ελλάδος…η αλλαγή του Logo της ΕΣΑΚΕ μας μάρανε…

ΥΓ3: Φέτος πιστεύω στο ΝΒΑ ότι η Ανατολή θα έχει δυνατότερες ομάδες από τη Δύση. Οπως και (απο αυτά που έχω δει ως τώρα) το να κάνει το Three Peat ή ομάδα των Lakers, φαντάζει υπερβολικά δύσκολο. Οχι λόγω Miami μόνο, ίσως το Miami να μη φτάσει κάν στα  τελικά, δε το ξέρουμε ακομα, απλά βλέπω την ομάδα των Lakers κουρασμένη και κορεσμένη….ακόμα βέβαια ο Kobe ψάχνεται…

 

 

Back to School

Posted: September 6, 2010 in General

Από την τελευταία φορά που έγραψα έγιναν πολλά…

Κάποιοι παντρεύτηκαν (ποιοί άραγε;;;), κάποιοι το θυμήθηκαν και ήρθαν, κάποιοι το θυμήθηκαν άλλα δεν ηρθαν, κάποιοι δε το θυμήθηκαν καθόλου…

Ξεκίνησε επίσημα και η νέα αθλητική χρονιά, με εκπλήξεις!

Ξεκίνησε και….για μερικούς ολοκληρώθηκε κιόλας το Μουντομπάσκετ!

Μετά λοιπόν από γάμους, ταξίδια, ήττες και αποκλεισμούς, επιστρέφουμε με κέφι και προσμονή για μια νέα χρονιά, που αν το θέλουμε θα είναι όμορφη!

Για τα…κοινωνικά δε θα μιλήσω, μόνο θα πώ ευχαριστώ μέσα από τη καρδία μου (τα πολλά λόγια αλλώστε είναι για άλλους όχι για μενα)

Στα αθλητικά τώρα:
Η επίσημη αγαπημένη έγινε επίσημη…ξενερωμένη. Παίξαμε άσχημα σε όλο το τουρνουά, θέλουν να πιστεύουν μερικοί ότι κάτσαμε και χάσαμε από τη Ρωσία, εγω πάλι πιστεύω ότι παίζαμε τόσο χάλια με όλους που κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό. Οι παίχτες εμφανώς επηρεασμένοι από το τουρνουά BOXING ACROPOLIS που είχε γίνει, και αυτό σημαίνει ότι να περιμένουμε “ομορφιές” στα ντέρμπυ, επαιζαν χωρις πάθος. Και όταν ο αντίπαλος είναι η Κίνα ή ο…Τουρέ, τότε κερδίζεις. Οταν σοβαρεύουν τα πράγματα τότε….επιστρέφεις Ελλάδα (κόλλησαν Ολυμπιακίτιδα φένεται).

Βέβαια, τα καλύτερα συνεχίστηκαν με την δήλωση του Διαμαντίδη, που στα 30 του σαν άλλος Γκάλης (τρομάρα του) αποφάσισε να αποσυρθεί από την Εθνική (αν και με τον Νικ ειχαν παιχτεί άλλα σκηνικα, καθως και ο ΕΝΑΣ Γκάλης σταμάτησε στα 32). Η κίνηση αυτή δείχνει ότι η ομάδα έχει γίνει….μπάχαλο, για να μη χρησιμοποιήσω άλλες εκφρασεις. Εχουν χωριστεί σε στρατόπεδα πράσινα και κόκκινα. Περνάμε λοιπόν σε νέο μεταβατικό στάδιο. Ας ελπίσουμε η νεα εθνική, να έχει και κανένα σουτέρ μέσα.

Ειχαμε και ολίγον από Εθνική Ελλάδος, καθώς και Ελληνικό πρωτάθλημα. Για την Εθνική εδώ έχω να πώ ότι έμοιασαν στην πιο…πάνω εθνική και επαιξαν χωρις πάθος. Καραγκούνης, Σαμαράς πρέπει να κάθονται στον πάγκο.

Στη ΟΠΑΠερλίγκα, αφού εκτός από χορηγός του πρωταθλήματος κοντέυει να γίνει και ο μέγας χορηγός των περισσοτέρων ομάδων της λίγκας, είχαμε τις πρώτες γκέλες. 1-1 ο ΠΑΟ με την Ξάνθη, 2-1 ο Ιεροκλής τον Δέλλα, 2-1 ο Βελλιος και πάλι τον Νικοπολίδη…Εχουμε δρόμο πολύ εκεί….

Αυτά για αρχή, στη συνέχεια μπορεί να έχουμε κανένα αρθράκι με εικονίτσες από το Live performance του Michael Jacksonopoulos…..

Welcome to Balkans II

Posted: August 21, 2010 in Canada Life

Πάει και αυτό το τουρνουά Ακρόπολις… σύμφωνα με πληροφορίες θα μετονομαστεί σε τουρνουά “Balkans” οπου θα συμμετεχουν μονο οι…κομμάντος των βαλκανικών χωρών.

Μάλιστα παράλληλα θα γίνεται και το Balkan Fight Club όπου εκεί θα μπορούν να συμμετέχουν και οπαδοί.

Οι αγώνες θα γίνονται σε γήπεδα που δε θα έχουν σταθερές θέσεις, έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε αγωνιζόμενος να πιάσει μια και να την πετάξει όπου θέλει.
Νικήτρια ομάδα θα είναι αυτή που θα έχει έστω ένα όρθιο διαγωνιζόμενο.

ΝΤΡΟΠΗ ΡΕ

ΥΓ1: Βιάστηκαν πολλοί να πούν ότι ο Καναδάς είναι Λουξεμβούργο….Παίξτε κι εσείς μάτς στα καπάκια και με υπερατλαντικη πτήση λίγες ώρες πρίν (16.08 έπαιξαν με Γαλλια και κέρδισαν 20 πόντους, 17.08 έπαιξαν με Ελλάδα και κέρδισαν…το γέλιο των φιλάθλων).
Βέβαια η ομάδα είναι κάπως….ατσούμπαλη να την πω, ατάλαντη ίσως…αλλά όχι και τόσο χάλια (της έλειπε και ο καλύτερος παίχτης της -Rautins)

ΥΓ2: Οχι ότι αυτά δε συμβαίνουν σε άλλες χώρες…άλλα γίνονται σπάνια και μετά “παίρνουν κεφάλια”. O Ron Artest θα το θυμάται αυτό. Πάντως η…χάρη μας έφτασε σε όλο τον κόσμο

ΥΓ3: Τελικά η μετακίνηση του Σπανούλη από τον ένα “αιώνιο” στον άλλο, στοίχισε στους “πράσινους” οπαδούς ή όχι? Γιατί εγώ στο γήπεδο που πήγα είδα ότι τους στοίχισε….Δε σχολιάζω ότι οι Ελληνες – οπαδοί του ΠΑΟ, βρίζανε και χειρονομούσαν στους υπόλοιπους Ελληνες – μπασκετικούς φιλάθλους. Τα έβλεπαν και οι λιγοστοί Καναδοί που ήταν δίπλα μου και αναρωτιόντουσαν.

ΥΓ4: Αφήστε τις βαρύγδουπες δηλώσεις και κοιτάξτε τι καμπούρα σας. Ιδίως όταν οι δηλώσεις αυτές γίνονται εντός των Βαλκανικών συνόρων, άρα δημιουργούν κλίμα εμφυλίου.

ΥΓ5: Εγώ, αν ανοιξω το κεφάλι κάποιου, πόσο μάλλον ξένου που βρίσκομαι στη χώρα του, θα έχω τη συμπαράσταση της κυβέρνησης και θα τη βγάλω καθαρή? Μια ερώτηση κάνω…

ΥΓ6: Πάντως ο Σόφο δεν παίζεται….είτε  στο μπάσκετ είτε στο ξύλο…χαχαχα

Λίγο πρίν το Μουντομπάσκετ που ξεκινά στις 28 Αυγούστου, έχουμε το Τουρνουά Ακρόπολις!

Ελλάδα, Σερβία, Σλοβενία και…Καναδάς θα συμμετέχουν στο τουρνουά αυτό!

Ακούγεται αρκετά ενδιαφέρον….Σας παραθέτω το πρόγραμμα των αγώνων όσον αφορά τα παιχνίδια της Εθνικής μας

17/8/2010
19/8/2010
ΑΝΔΡΩΝ ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ-EUROBANK ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
17.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΚΑΝΑΔΑΣ (I LL BE THERE)
18.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΣΛΟΒΕΝΙΑ
19.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΣΕΡΒΙΑ

απο το http://www.basket.gr (οργανωθείτε λίγο παιδιά, δεν είναι website αυτο)

17/8/2010
19/8/2010
ΑΝΔΡΩΝ ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ-EUROBANK ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
17.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΚΑΝΑΔΑΣ
18.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΣΛΟΒΕΝΙΑ
19.08.2010 21.45 ΕΛΛΑΔΑ-ΣΕΡΒΙΑ

Welcome to Balkans

Posted: August 9, 2010 in General

Σκηνές απείρου κάλλους στην Καλλιθέα…ε, το λέει και η λέξη άλλωστε ΚΑΛΛΙ-ΘΕΑ…

Ξύλο στον Μπάγεβιτς, ο οποίος βέβαια στην αρχή είχε τόσα νεύρα που έσπρωχνε όλους που ήταν μπροστά του…
Μα καλά βρε Ντούσαν, Βαλκάνιος κι εσύ, δε ξέρεις που βρίσκεσαι?

Ξύλο στα επίσημα παιχνίδια, ξύλο και στα φιλικά…όπου σταθούν και όπου βρεθούν δε χάνουν την ευκαιρία…

Το νέο είδος “πολέμου” όμως είναι πιο σιωπηλό και ύπουλο…και είναι ηλεκτρονικό.
Δεν ξέρω αν έχετε παρακολουθήσει στα διάφορα αθλητικά sites τι γίνεται κάτω απο τα άρθρα…πραγματικός πόλεμος!

Καλά ειναι τα blogs (να ευλογήσουμε τα γένια μας), όσο κρατιέται το επίπεδο ψηλά…όταν γίνεται “αρενα” ο κόσμος βρίσκει αφορμές να φανατίζεται. Και σε λίγο καιρό η ελευθερία του λόγου ακόμα και του γραπτού δε θα υπάρχει. Θα φοβάσαι να εκφράζεσαι κιόλας.

ΥΓ1: ΠΑΟΚ – Παρτιζαν και οι οπαδοι των ομαδων μαζι στη Θυρα 4. Τσάμπα μαγκιές Βαλκανίων λέω εγώ. Αν είστε μάγκες, να ειστε αγκαλιασμένοι με τους Αρειανούς στην “4”. Δηλαδή με τους Σέρβους δεν εχετε να χωρίσετε τίποτα αλλά με τους Ελληνες έχετε?

ΥΓ2: Αυτό ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ. Οχι μόνο του ΠΑΟΚ, απλά το σκηνικό μου έδωσε αφορμή.

ΥΓ3: Τουλάχιστο οι Καναδοί (που τους ξέρω) αλλά κι οι Αμερικάνοι (που δεν με ενδιαφέρουν και τόσο), σε αυτά έχουν αθλητική παιδεία. Τις προάλλες κάποιος πέταξε μια μπύρα στο BMO Field σε αγώνα του Toronto FC και τον έκραζαν οργανωμένοι και ανοργάνωτοι.
Βλέπεις μάτς Celtics – Lakers, και στη μια θέση είναι οπαδός των Celtics και δίπλα του είναι αντίπαλος…

ZENON Happy Days…

Posted: August 6, 2010 in General

Αυτές τις μέρες, με αφορμή το “κρέμασμά” μου (a.k.a γάμος !!χαχαχα), ήρθα σε επαφή με φίλους από την πρώτη μου δουλειά, τη Ζήνων…

Ανακαλύπτω ότι αν και είχαμε να βρεθούμε με μερικούς πάρα πολύ καιρό…αν και οι ζωές μας έχουν αλλάξει, τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Η αγάπη και η δύναμη που είχε αυτή η “ομάδα” παραμένει τόσο ισχυρή,
όπως και η διαπίστωση ότι η εποχή τότε “ήταν η καλύτερη που περάσαμε”, και ισχύει σε όλους σχεδόν…μη πώ 100% σε όλους…

Τάσος, Γιώργος Α., Χρήστος, Ελένη, Γιώργος Τ, Στρατής, Μιχάλης, Γιάννης, Ντόρα, Βασίλης, Ζωή, Σία…μερικοί από την “ομάδα”, που τώρα έχει σκορπίσει….αλλά παραμένει ενωμένη – δυνατή!!!

Take care all, όπου και να μας πάει η ζωή, πάντα αν συναντιόμαστε, θα “λιώνουμε” από τα γέλια (και όχι μονο από τη ζέστη)…

ΥΓ1: Τάσο πότε θα πάμε τον Psiliera στο γήπεδο (ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ) να γνωρίσει τη νέα του ομάδα??χαχαχα

ΥΓ2: Γιώργο θα έρθεις μαζί μας στο ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ???μπουχαχα!!!

ΥΓ3: Ντόρα ψιλοπείνασα, έχει μέινει κανένα CHI να φάω?Μήπως έχω ξεχάσει τίποτα πάλι να περάσω?

ΥΓ4: Ρε ΒΑΣΙΛΗ ΕΧΕΙΣ ΓΙΟ?????