Σε ένα μήνα ξεκινά (επιτέλους!) το NBA. Ήδη οι ομάδες έχουν συγκεντρωθεί στα training camps τους και ξεκινάνε τις προπονήσεις τους.
Η Aνατολή φαίνεται πολύ δυνατή φέτος, άλλωστε και πέρυσι ο πρωταθλητής από την Ανατολή βγήκε (Miami), αλλά και η δύση δεν πάει πίσω (λέγε με Howard@Hollywood).
Μέσα στις ανατολικές ομάδες, βρίσκεται και μία που εδρεύει στον κρύο Καναδά, και προσπαθεί κάθε χρόνο την υπέρβαση: Να “μπεί στο μάτι” των ομάδων από τις ΗΠΑ, και να παίξει όσο το δυνατό καλύτερο μπάσκετ, με σκοπό να πάρει μέρος κι αυτή στα playoffs. Τουλάχιστο έτσι ξεκινάνε τη σεζόν. Το πως καταλήγουν είναι άλλο…και γνωστό.
Μιλάω για τους (αγαπημένους λόγου πόλης) Toronto Raptors. Μία νέα σχετικά ομάδα, που όμως έχει την κατάρα της πόλης και μια ζωή βρίσκεται στη μετριότητα, με έλαχιστες εξαιρέσεις αυτά τα 16 χρόνια που υπάρχει σαν franchise στο μαγικό κόσμο του NBA.
Που βρίσκονται οι συμπαθείς Πτερόσαυροι συνήθως, ιδίως τα τελευταία χρόνια (της μετα-Bosh εποχης); στον πάτο της Ανατολής, και της Atlantic Division. Εντάξει, όχι τελείως στον πάτο, αλλά τον…”φλερτάρουν” τα τελευταία χρόνια πολύ.
Ουσιαστικά η “μετακόμισή” τους από την Central Division στην Atlantic τη σεζον 2004-2005 δεν τους βγήκε και τόσο σε καλό, αν και στην αρχή πήγαιναν πολυ καλά, με αποκορύφωμα την 1η θέση το 2007! Ομως αν δούμε τι ομάδες υπάρχουν στην Atlantic και τι όμαδες στην Central, θα δούμε ότι ο ανταγωνισμός είναι σαφώς μεγαλύτερος τώρα. Και για να είσαι μέρος του ανταγωνισμού, στο NBA των Stars, χρειάζεσαι έναν παίχτη που να μπορεί να σηκώσει αυτό τον τίτλο.
Δυστυχώς για το Τορόντο, στην ιστορία του είχε λίγους stars και πολλούς που τους βάφτιζαν έτσι αλλά…Επίσης, δυστυχώς για το Τορόντο, η ομάδα δεν έχει ακόμα το ειδικό βάρος να προσελκύσει stars (με τελευταίο παράδειγμα τον…δικό τους Steve Nash που κατέληξε στο LA και άφησε τους Raptors στα κρύα του λουτρού). Ετσι, είτε βαφτίζουν stars κάποια draft picks, είτε προσπαθούν, πάλι από τη διαδικασία του draft να σταθουν τυχεροι και να βρουν τον νέο Carter ή Bosh, οπως επίσης να βρούν τον δικό τους Lebron, Kobe, Durant, Westbrook, Rondo, Gay, Granger (με τους δυο τελευταίους να προσπαθούν να τους κάνουν και τώρα δικούς τους).
Το free agency όπως και τα trades δεν τους έχουν δουλέψει και πάρα πολύ καλα. Δεν θα ξεχάσουμε τις σεζον 2009 και 2010 που ο Collangelo (GM των Raptors) προσπαθούσε να χτίσει μια ομάδα με stars γύρω από τον Chris Bosh (τον τελευταίο star της ομάδας), φέρνοντας τους Jermaine O’Neal & Hedo Turkoglu…Η συνέχεια είναι γνωστή.
Φτάσαμε λοιπόν στην προηγούμενη κουτσουρεμένη σεζόν ελέω Lock Out. Το Τορόντο είναι γεμάτο από νεολαία και κάποιους μέτριους εμπειρους παίχτες (Butler, Magloire κλπ), μα έχει κάνει (γνώμη μου) την κίνησή του και έχει φέρει τον star που έψανε, μόνο που αυτός φοράει…σακάκια και γραβάτα!
Μετά από πολλά χρόνια και πολλούς προπονητές, με αποκορύφωμα τον…Ζούρο του Καναδά (Triano), ο Collangelo έκανε κίνηση Ματ και έφερε τον D.Casey, βοηθό προπονητή στους πρωταθλητές Dallas Mavericks, ως πρώτο προπονητή στην ομάδα. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν στο αμυντικό κομμάτι. Η ομάδα, απο κεί που ήταν από τις χειρότερες αμυντικά ομάδες (29η στους πόντους εισ βαρος της) έγινε μια από τις καλύτερες, η μοναδική ομάδα που βελτιώθηκε τόσο και δεν μπήκε στα Playoffs. Βλέπετε, η επίθεση δεν ακολούθησε της άμυνας, οι ατυχίες όμως ακολούθησαν (ο Bargnani από κει που έπαιζε εξαιρετικά, τραυματιστηκε λίγο πρίν το all star game και ουσιαστικά έχασε όλη την υπόλοιπη σεζόν, αφού δεν κατάφερε ποτέ να επανέλθει).
Ολα αυτά είναι παρελθόν. Το παρόν (και το μέλλον) είναι εδώ.
Πρώτα από όλα, ήρθαν οι: Jonas Valanciunas (C-5th 2011 draft pick), Terence Ross (SG-8th 2012 draft pick), Quincy Acy (PF-37th 2012 draft pick), Landry Fields (SG/SF-free agent), Alan Anderson (SF-free agent), Kyle Lowry (PG-via trade), John Lucas III (PG-free agency), McGuire(SF-free agency) όπως επίσης κράτησε τους 2 σέντερ που είχε πέρυσι (Magloire, Gray).
Εφυγαν οι Forbes, Bayless, Butler, Barbosa, James Johnson, Alabi, συν κάποιοι που είχαν μικρής διάρκεια συμβόλαια.
Αν προσθέσουμε τους Bargnani, Calderon (?), DeRozan, Davis, Amir Johnson,Kleiza, συμπληρώνουμε το φετινό πάζλ του roster των Raptors. Μέχρι τώρα βέβαια. (Ειναι και 1-2 ακόμα παίχτες που θα πάρουν μέρος στο training camp)
Γεμάτο και καλύτερο από πέρυσι το ρόστερ θα πεί κάποιος. Που είναι ο franchise player ή ο star; θα πεί κάποιος άλλος.
Ποιος έχει δίκιο; Και οι δύο θα πω εγώ.
Η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει ένα από τα πληρέστερα ρόστερ των τελευταίων ετών, με πολύ potential όχι όμως αποδεδειγμένο ταλέντο που μπορεί να φέρει αποτελέσματα (Ross, Valanciunas, Fields), έχει πολυ…hype (κάθε χρόνο όμως το ίδιο βιολί γίνεται στο Τοροντο – το ονομά μου φέτος λέγεται Valanciunas), καλύτερους αμυντικούς (Lowry,Fields, Ross, McGuire), ελπίδες για κάτι καλύτερο (Derozan, Davis) και σταθερες αξίες (Bargnani – Calderon)
Στα PG, υπάρχει ίσως η καλύτερη τριάδα σε όλο το NBA. O Lowry είναι ένας πολύ καλός PG, επιπέδου all star game. Ο Calderon είναι ενας υποτιμημένος παίχτης, με μεγάλο του μειονέκτημα την άμυνα, αλλά για κοιτάξτε λίγο τα στατιστικά του στις assist/turnover. Δειτε μετά και αυτη του Steve Nash. Δε λέω ότι ο Ισπανός είναι “κλώνος” του Καναδου, αλλά αν ήταν Αμερικάνος θα είχε καλύτερη αντιμετώπιση. Ο Lucas είναι πάρα πολύ καλός PG, και το απέδειξε πέρυσι που έπρεπε να παίξει το ρόλο του..αντι-Rose στο Chicago, όταν ο μεγάλος αυτός παίχτης τραυματίστηκε.
Δεν υπάρχει καθαρόαιμος SG και καθαρόαιμος SF στην ομάδα. Οι Fields (το συμβόλαιο του ήταν…τέχνασμα μπας και έρθει ο Nash. Καλός παίχτης πολύ καλός αμυντικός αλλα΄δεν εχει αποδειξει τιποτα), Anderson (αξιοπιστη λυση), Ross (πολυ καλος σουτερ αλλα ρουκι), Derozan είναι ουσιαστικά SG/SF (πολύ..hype και για αυτον, δεν το έχει δικαιολογήσει πάντως), οι Kleiza (ο γνωστός, ασταθής αλλά στη μέρα του υπερόπλο), McGuire (καλός αμυντικός, τίποτα αλλο) SF/PF. Αυτό ειναι καλό και κακό, γιατί ουσιαστικά δεν ξέρεις που θα αποδόσει καλύτερα ο παίχτης.
Στα PF έχουμε τον Bargnani (που επιτέλους με την έλευση του Valanciunas θα παίξει στη θέση του), τον Davis (μεγάλο ερωτηματικό) και τον Acy (τον κόβω για d-league).
Στη θέση του Center έχουμε τον Johnson (είναι κάτι από…Dorsey αυτός, δλδ όχι πολύ ψηλός για C αλλά πολύ δυνατός, όχι τοσο καλός αμυντικός όμως καλύτερος όμως επιθετικός), τον Valanciunas (δεν αρκει το ταλεντο και το..hype, θα δυσκολευτεί στην αρχή) και τις παλιες καραβάνες Magloire & Gray (τιποτα και παλι τιποτα)
Λείπει το μεγάλο όνομα. Ο παίχτης που θα πάρει στις πλάτες του την ομάδα, όταν κολλήσουν οι υπόλοιποι. Σίγουρα θα δούμε ακόμα καλύτερη άμυνα, αλλά και πέρυσι η άμυνα μια χαρά ήταν, στην επίθεση κολλούσαμε. Σ’αυτό το κομμάτι ήρθαν να βοηθήσουν οι Ross & Fields, όπως επίσης και ο υγιής Bargnani. Μα πάνω από όλους ο Lowry, ο οποίος θα βοηθήσει τα μέγιστα και στις δύο μεριές του γηπέδου. Ισως τελικά αποδειχτεί τύχη το ότι ο Nash διάλεξε το LA.
Το λεγόμενο second unit θα απαρτίζουν παίχτες με ταλέντο όπως ο Calderon & Valanciunas, καθώς και οι Davis & Ross. Υπάρχει σίγουρα ταλέντο.
Ας “χαρτογραφήσουμε” λίγο την ομάδα ανα θέση και potential starters & second unit.
|
Pos. |
Starter |
Bench |
Reserve |
|
Dominic McGuire |
|||
Στίς θέσεις “2″ & “3″ οπως είπα, μπορεί να δούμε τους παίχτες ανάποδα. Καλό ρόστερ, το οποίο επιδέχεται βελτίωσης όμως. Πχ. οι Derozan & Calderon, τους οποίους λήγουν και τα συμβόλαια (και ο δεύτερος δε πολυ..τρελαίνεται με την ιδέα του πάγκου), είναι πολύ καλά trade assets για να έρθει ένας πολύ καλός περιφεριακός παίχτης στη θέση τους (Gay, Granger ακόμα και Deng). Επίσης στη θέση του “4″/”5″ υπάρχουν οι Johnson & Davis. Επίσης δύο ακόμα καλά trade assets (βέβαια το συμβόλαιο του πρώτου ειναι “τσιμπημένο”).
Επίσης κι ο Kleiza έχει καλό όνομα στην αγορα.
Αναφέρθηκα σε συγκεκριμένα ονόματα, τα οποία πιστεύω ότι δεν έχουν το “ειδικο βαρος” για να γίνουν stars, ομως από την άλλη έχουν το ταλέντο για trade. Πότε πχ ο Derozan δε θα γίνει πολύ καλός περιφερειακός (πόσο μαλλόν…Carter/T-Mac όπως πολλοι ονειρεύονταν στο Τοροντο), όπως και o Davis δε θα γινει…Garnett & ο Amir θα είναι πάντα ενας υπερεκτιμημένος (στο συμβόλαιο κι όχι μονο) παίχτης.
Ο Calderon είναι διαφορετική περίπτωση. Κλείνει τα 31, και ήδη η ομάδα έχει τον αντικαταστάτη του. Οπως επίσης ειναι πολλα τα λεφτά (10,5 εκατομμύρια δολλάρια) για ένα παίχτη που τον προορίζεις για τον πάγκο.
Το Toronto δεν έχει την πολυτέλεια να έχει τέτοια συμβόλαια στον πάγκο. Χρειάζεται κι άλλο ταλέντο για να μπορέσει φέτος να χτυπήσει με αξιώσεις τη πόρτα των Playoffs και να μείνει σ’αυτο το επίπεδο και τα επόμενα χρόνια.
Περιμένουμε πως και πώς την έναρξη του NBA, καθώς και την έναρξη των παιχνιδιών των Raptors!
